Carlos Sastre: de antiheld die zijn prijs pakte

Geschreven op 17 september 2011

Hij zit scheef op zijn zadel en fietst, in de woorden van Mart Smeets, alsof hij een biggetje tussen zijn benen moet zien vast te houden. Harkend en zichtbaar lijdend vecht hij zich jarenlang naar de top van de hoogste wielercols. Met dat droevige gezicht dat uitstraalt dat fietsen wel het laatste is waar hij op zit te wachten. Toch heeft de kleine Spanjaard prestaties neer gezet die moeilijk te overschatten zijn. Sastre behoort tot de beste ronderenners van het afgelopen decennium. Zes keer staat de 36-jarige Spanjaard op het podium van een grote ronde, dertien maal staat hij bij de beste tien in de eindrangschikking.

De geboren Madrileen begint in 1997 zijn carrière bij het ONCE van Manolo Sainz. Met ploeggenoten als Jalabert, Zülle en Mauri is de ploeg een ideale leerschool. In 2000 wint hij in zijn eerste Vuelta gelijk de bergtrui en eindigt hij keurig als achtste in het klassement. De jaren daarna laat hij zien dat hij een constante factor is in het rondewerk. Het is echter vaak net niet genoeg: veel ereplaatsen, maar weinig zeges.

In de Tour van 2008 beleeft hij dan toch nog zijn grote hoogtepunt. Na een derde plaats in 2006 en een vierde positie in 2007 is het in 2008 eindelijk raak. In de Tour waar Contador en zijn Astanaploeg niet welkom zijn grijpt de kleine Spanjaard zijn kans tijdens de beklimming van de Alpe d’Huez. Terwijl  de CSC-ploeg, waar hij toen voor reed, de kaart Fränk Schleck lijkt te gaan spelen, is het Sastre die al vroeg de aanval inzet. Niemand ziet hem meer terug en met zijn lange solo zet hij de Schlecks, Evans en Menchov op meer dan twee minuten. Het moet de mooiste dag uit zijn carrière zijn geweest. De vraag is echter of de Schlecks deze onaangekondigde aanval ook konden waarderen. Feit is wel dat Sastre ondanks zijn Tourzege aan het eind van het seizoen naar een andere ploeg moet verkassen.

Na zijn Tourzege toont hij zijn taaiheid in de Vuelta en wordt daar nog knap derde. Het jaar daarop pakt hij, inmiddels koersend voor Cervelo, een derde podiumplaats op rij na een tweede plaats in de Giro (na diskwalificatie van Di Luca en Pellizotti). En dan wordt het wat stil rond Sastre. In het seizoen 2010 levert hij nog wel een unieke prestatie door alle drie de grote ronden uit te rijden. Hij ontstijgt echter niet meer de subtop en realiseert zich dat hij over zijn hoogtepunt heen is. 

Eind 2010 kan hij daarom al besluiten dat 2011 zijn laatste seizoen zal worden. Hij wil nog één seizoen genieten van de koers. Hij doet dat voor de nieuwe Geox-ploeg waar ook Denis Menchov voor gaat rijden. Het is een ongelukkige keuze want de ploeg mag niet starten in de Tour. In de Giro en Vuelta waar hij wel aan de start verschijnt is hij geen schim meer van de topper van weleer. Hij beëindigt beide rondes in de marge.

Sastre zal de komende tijd nog vaak terugdenken aan die zomerdag in 2008. De dag dat de antiheld, met zijn piepende en krakende stijl, de glorie pakte.